Bloemengieters in beekje

Bloemengieters in beekje

 
Ongeveer kwart over zes ´s morgens stonden we in de keuken en de zon was er al bij: dan begint je dag met een lach. Oh kee, geen schaterbui maar wel met een glimlach! Dat effect heeft de zon immers op vele mensen. Het schijnt, dat het met name komt door het licht en daar kan ik me eigenlijk best wel veel bij voorstellen. Neem een grauwe ochtend: geen zon, wel een bewolkte lucht. Met ook nog eens sombere wolken. Daar word ik niet vrolijk van hoor. In tegenstelling tot dit beeld: “Goedemorgen, Ödarp!”
   
Maar ik jubelde eventjes te veel of te vroeg. Een van tweeën zal het geweest zijn. De zon was er ongeveer een uurtje, anderhalf en daarna verdween hij achter een paar donkere, dreigende wolken. Het was daarmee buiten weer erg somber. Net als het gras naast de keukendeur. Heiko had het zaterdag met ijzersulfaat besproeid. Met als uiteindelijke doel het mos dood te krijgen. Als ik dat zo bekijk, dan is het al aan het afsterven. Het werd niet alleen donker in de lucht, maar het mos is ook nagenoeg zwart. En wat veel! We wisten, dat er veel mos in het gras zat, maar zoveel had ik niet verwacht. Hopelijk hebben we de komende zomer weer een mooi groen grasveldje. Dit lijkt… er nog niet op…
 
Er ontbrak iets aan de gieterboom. Dat zag ik een paar dagen geleden al. Maar wat? Er hingen een aantal gieters in, die er eind zomer 2017 in gekomen zijn. Alleen zag het er nu anders uit. Was het omdat de bladeren misten? Nee, dat is al maanden zo en aan dat beeld ben je inmiddels wel gewend geraakt. Vanmiddag besloot ik de wildcamera even te bekijken en toen ik over het bruggetje wilde stappen zag ik het! Er lagen drie gieters in het beekje! Waarschijnlijk zijn die daarin gekomen, doordat het de vorige week zo enorm waaide! Mysterie opgelost! Alleen hoe krijg ik die dingen er weer uit? Mijn armen en benen zijn te kort om met droge voeten, vanaf de wal, die gieters uit het water te vissen. Later zou ik er een hark bij pakken en daarmee is het me gelukt. De gieters hangen weer in de boom en het plaatje is weer compleet.
 
Omdat ik toch al aan “the other side” van het beekje was, liep ik meteen even door. Richting het stuwdammetje. Wat stond het water hoog! Dat had Heiko ook al eens gezegd, maar daar heb ik waarschijnlijk niet meteen aandacht aan geschonken. Het was me nu wel duidelijk. Bomen stonden dieper in het water dan anders en het eilandje eveneens. Meteen maar even de boel gaan inspecteren. Het water heeft immers veel kracht, maar het moet allemaal wel heel blijven. Er moet eigenlijk geen derde doorgang komen. Twee is genoeg: de officiële en de nieuwe van een paar weken geleden. Tja, sorry Heiko, maar daar moeten we toch nog wel eens iets aan doen. Het water raast er in volle vaart door.

Op zich is dat uiteraard prima, want het water moet uit het vijvertje naar het lagergelegen beekje. Alleen is er geen houden aan. De officiële opening kun je, zeg maar even voor het gemak, bedienen door een luikje dicht te doen. Of juist open. Dat heeft nu echter geen enkel effect meer, nu er een groot lek in de dam zit. Dat zal gedicht moeten worden op het moment dat de waterstand laag is. Met die inspectie van de dam bekeek ik tegelijkertijd het gebied rondom de beek en het eilandje even nauwkeurig. De vrouwelijke brileend is uiteindelijk zo vaak in de vijver te vinden, dat ze hier toch echt in de buurt een nestje zou moeten hebben. Waar ik ook keek: aan de waterkant, bij het eilandje, onder de rododendron: geen nest te zien. Zal ze dan toch verder “landinwaarts” zitten? Ik moet het weten en zal binnenkort mijn vriend Google eens raadplegen.
 
We gingen vanmiddag sámen de tuin in: de beide dames. Ebba hield me namelijk gezelschap. Ze was inmiddels al wel buiten en toen ze me hoorde of zag kwam ze meteen aangerend. Onderweg vrolijk aan het miauwen. Ze was zelfs even aan het spelen. Het leek eerst op tikkertje: naar me toe komen en dan op het laatst de bocht nemen. Dat deed ze een paar keer en daarna was ik haar eventjes kwijt. Al snel hoorde ik haar stemmetje: ze had zich verstopt achter een dikke dennenboom. Wanneer ik haar naam riep keek ze achter zich. Alsof ze dacht dat ik iemand anders zag en riep. Als ik niets zei, keek ze mijn kant op. Is dit haar manier van verstoppertje spelen?

Ahhh… Tja… Hoe heten ze ook alweer? Het zijn die kleine paarse bloemetjes met gele hartjes. Ze kunnen eerst een poosje binnen vertoeven en daarna kun je ze heel eenvoudig buiten planten. Maar de naam… Oh, Joke! Later wist ik het ineens weer. Het zat zomaar weer in mijn hoofd. Primula´s natuurlijk! Die heb je in verschillende kleuren. Die plantjes die hier staan hebben we vorig jaar uit ons grasveldje gezocht. Daar kwamen ze spontaan op, maar kregen ze geen kans om door te groeien. De grasmaaier kwam telkens voorbij en maakte ze iedere keer weer een kopje kleiner. Nu staan ze mooi in de ruimte onder de zwarte bessenstruik. Daarvoor zijn ze ons blijkbaar dankbaar, getuige het feit dat ze zo mooi in bloei staan.
 
Over de bessenstruik gesproken, in het Zweeds de “svartvinbär”: die is al heel actief. Die lijkt er zin in te hebben. De winter is wat die struik betreft voorbij en hij maakt zich op voor een goed bessenjaar. Die zwarte bessen zijn overigens heel erg lekker als ze goed rijp zijn. Sappig en zoet. In 2018 hadden we zoveel bessen, dat we er wijn van hebben kunnen maken. Hopelijk kunnen we dat eind dit jaar weer doen. Het is trouwens opvallend, hoe vaak Heiko een dergelijke struik in de tuinen bij de klanten tegenkomt. Als hij een keer in een tuin komt waar er géén staat is dat erg bijzonder. Vorig jaar hebben wij nog een drietal extra stekken gepoot. Als die groter worden en vruchten gaan dragen wordt de kans op “zwarte-bessen-wijn” alleen maar groter. Na het bewonderen van de tuin moest ik rennen om weer in huis te komen: hagelstenen!


En wat deed Heiko? Tja, geen verrassingen vandaag: fruitbomen snoeien! Maar deze keer geen gewoon jaarlijks onderhoud. Het betrof een tweetal appelbomen, die volgens de bewoonster de laatste zeven jaar (!) niet meer gesnoeid waren. Dat was ook wel te zien! De bewoonster kwam even naar buiten toen Heiko daar begon. Ze vertelde dat haar man 3,5 jaar geleden overleden was en dat de boom sindsdien niet meer was geknipt. Ook een aantal jaren vóór het overlijden niet, voegde ze eraan toe. Een uitdaging derhalve. Heiko was helaas vergeten om een foto vooraf van de boom te nemen. Getuige de enorme stapel afgeknipte en afgezaagde takken, kun je wel opmaken dat er flink de zaag in is gezet. Na één boom hadden ze al een volle aanhanger en moesten ze eerst naar de stort rijden, om daarna met boom twee te kunnen beginnen. Van die boom heeft hij gelukkig wél een foto vooraf gemaakt en eentje ná het snoeien. Is het werkelijk dezelfde boom? Oei! En ehhh… Komen er dit jaar nog wel appels aan, Heiko? Daar heeft hij alle vertrouwen in, net als de bewoonster. Die begreep volledig dat dit nodig was. Opnieuw reden ze met een volle aanhanger naar de stort, waarmee de werkdag er alweer op zat. Tja, als je 2,5 uur per boom nodig bent, gaat de dag snel voorbij.
 
Overigens schrijf ik hierboven net, dat de mevrouw vertelde, dat haar man 3,5 jaar geleden was overleden. Vanochtend hoorde Heiko op het werk, dat een klant van hem in het afgelopen weekend was overleden. “Han gick bort” werd er verteld. Bij die klant had Heiko een week geleden de tuin zomer-klaar gemaakt, waarvan er opvallend veel lavendel struikjes waren die geknipt moesten worden. Ik schreef daar eerder over. Heiko heeft toen nog gezellig met de man gesproken. De man die in de meubelbranche actief was geweest en Ingvar Kamprad (IKEA) had gekend. Op de een of andere manier schrok Heiko hier wel een beetje van…

2 gedachten over “Bloemengieters in beekje

  1. Wat een prachtige verhalen weer, de afgelopen2 weken!
    Liep weer een achterstand op en nu alles lezen met de zon door het raam. Hoe heerlijk weer die warmte te voelen.
    Wat een verassingen voor Heiko! En wat heb jij, Joke, er veel leuke tijd aan besteed. Fjn dat Heiko er zo blij mee was! Echt een Corona verjaardag! Mensen zijn en worden dan heel inventief!
    Ja, dat april doet wat hij wil, kan je wel zeggen. De ene dag loop je met korte mouwen buiten en de andere keer moet je je weer kleden als een ijsbeer. Toch heeft dit ook wel wat. Hoewel mijn man er slecht tegen kan. Misschien heb ik in een vorig leven wel in een koud land gewoond. Waarom trekt Zweden dan ook zo?? En uiteraard ook, buurland Noorwegen natuurlijk. Bij het schrijven begint het weer te jeuken ×;)

    Wat hebben jullie ook weer veel hout weggewerkt. Niet om te stoken, maar om een voorraad te kweken. Om weer later de warmte ervan te voelen…..

    Leuk om te zien dat de ouders van Heiko zo goed overweg kunnen met de computer en vader met accordeon. Wat fijn dat ze dat nog kunnen! Applaus voor beiden!!

    En wat leuk dat jullie waren uitgenodigd door de baas van Heiko!
    Wat heerlijk om weer eens “uit eten” te gaan. Wij staan ook te trappelen om dit weer eens te kunnen doen. Hebben hier ook erge zin in.

    Fijn Joke, dat jouw bezoekje aan de specialist in Jönköping goed is afgelopen. Die wil je liever niet meer zien. Gefeliciteerd!

    Tja, wat ze ik verder nog schrijven. Het lezen was weer een plezierige bezigheid. Ik blijf genieten.

    Blijf gezond beiden en ook jullie familie hier in Nederland.
    We duimen voor jullie en ons, dat we weer snel vogelvrij mogen zijn.
    ÷=)

    1. Dankjewel voor je lieve reactie Wilma. Ennuh, wij lopen af en toe ook een achterstand op hoor. Dan zijn we te druk met andere zaken bezig. Nu de paasdagen en Heiko zijn verjaardag achter de rug zijn is het normale patroon teruggekeerd en is de website ook weer up-to-date. Veel leesplezier!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image