Auto – boot- auto

Auto – boot- auto

 
Ongeveer 5 minuten vóórdat het geluidssignaal van de wekker op de mobiele telefoon af zou gaan, werden we wakker. Het was toen bijna 03:00 uur. Vroeg hoor! Omdat we tegen 03:30 uur graag wilden gaan rijden moesten we toch echt opstaan. Aankleden, laatste spullen in de koffer, toiletbezoek, even fris maken en koffers in de auto. Klokslag 03:30 reden we uit Kolham richting de snelweg A7. Vanwege de grensblokkades van een dag eerder én vanwege de afsluiting van de oprit naar de snelweg bij Bunde hadden we besloten, om Bad Nieuwe Schans te vermijden en via Bellingwolde de grens over te gaan. Een bekende route, die we altijd namen toen we nog in Blijham woonden. Toen we nét de grens over waren, reden we een zijstraatje voorbij waarin we een politieauto zagen staan. Wij reden gewoon verder, maar in de achteruitkijkspiegel zagen we twee koplampen aankomen. Steeds dichterbij. Op het moment, dat ik de knipperlichten naar links uitdeed ten teken, dat we snelweg A31 op wilden draaien, ging een blauw zwaailicht achter ons aan. Ik minderde vaart en de politieauto ging ons voorbij. Op het bordje op het dak verscheen de tekst “Bitte folgen” afgewisseld met “Please follow”.  Waarschijnlijk omdat wij een Zweeds kenteken hebben. Goh, we worden aangehouden en gecontroleerd! Als het maar niet te lang duurt, want wij hebben een boot te halen in Travemünde! De agenten in de politieauto reden voor ons aan naar een industriegebied. Bij een benzinepomp was het goed verlicht en daar stopten ze uiteindelijk.  Een oudere agent vroeg om mijn rijbewijs en onze identiteitsbewijzen. Die gaven we hem en daarmee liep hij terug naar de politieauto. Blijkbaar ging hij het een en ander controleren. De systemen gaven gelukkig geen bijzonderheden, want binnen 5 minuten kregen we de pasjes terug en konden we onze reis voortzetten. Dat was de eerste keer, dat we door Duitse agenten waren aangehouden. Tja, zo beleef je weer iets waar je over kunt schrijven. Nietwaar?

Onderweg bleef het nog lang donker. Pas tegen 07:30 uur werd het lichter om ons heen. We waren Hamburg inmiddels gepasseerd. Nog een kort stukje te gaan richting Travemünde. We deden het heel rustig aan, want we waren mooi op tijd vanwege de meevaller bij de grensovergang. Alle tijd zodoende voor een extra pauze, kopje koffie, broodje en toiletbezoek. Rond 08:30 uur stonden we in het Havenkantoor van de haven in Travemünde te wachten tot de medewerker van Finnlines ons kon helpen. Die vertelde ons echter, dat we niet bij haar moesten zijn. We moesten een stukje terug en daarna links: gewoon in de rij naar de boot. Hmmm… oké… Ze wees ons vriendelijk de weg en wij liepen weer naar buiten. Het was voor ons de eerste keer in deze haven en dan is het altijd even zoeken. Dankzij de goede aanwijzingen reden we nu rechtstreeks naar de rij voor de boot. Daar moesten we even stoppen voor een hokje waar een uiterst vriendelijke medewerkster van Finnlines onze kaartjes gaf voor de boot en voor onze hut. Deze medewerkster had er duidelijke schik in! Na het hokje moesten we een eindje verderop nog weer eventjes wachten achter een ketting die over de weg was gespannen, totdat die dame ons kwam halen.
 
Ze reed in een witte bestelauto en wenkte ons om haar te volgen. Er stonden toen in totaal 4 personenauto´s in de rij. Net als op de heenreis. Ze loodste ons tot aan de oprijplaat van de boot en zwaaide ons zowaar uit! Hoe fijn is dat, om zo´n vrolijk gezicht te zien op de vroege morgen. En sorry hoor, maar ook nog eens in Duitsland… Een collega op de boot nam het vanaf daar over. We konden uiteindelijk op dek 7 de auto parkeren. Op datzelfde dek was ook de receptie én onze hut. Heel fijn! In de hal van de receptie zagen we een plattegrond van het schip. Deze had 12 dekken! Op dek 11 was een restaurant, een klein winkeltje, gokautomaten en een sauna. Op dek 12 was het zonnedek, maar daar hadden we vandaag niets te zoeken. Wij legden onze tassen in de hut en gingen meteen het schip verkennen. Buiten op dek 11 en 12 maakten we een aantal mooie foto´s. Ongeveer een half uur later vertrok de boot uit de haven en konden we mooi zien waar we langs voeren. Het was ondertussen volledig licht, want de klok sloeg al 10:00 uur.
   
De zon kwam op in het oosten (net als anders) en gaf een schaduw van het grote, hoge schip aan de andere kant. Indrukwekkend hoor! Wát een groot schip. Na onze wandeling gingen we terug naar onze hut, aten we een beetje en probeerden we te gaan slapen. We hadden immers 9 uur voor de boeg en we hadden ons B&G bedje vannacht niet zo heel lang gebruikt. Het was een luxe hut vonden wij. We hadden een buiten-hut, dat wil zeggen, dat we een raam met uitzicht over zee hadden. Er waren twee eenpersoonsbedden, waarvan er eentje kon worden opgeklapt tot zitbank. Verder hadden we twee ruime hang kledingkasten, een tv, meerdere stopcontacten (altijd handig voor het opladen van de mobieltjes) en een ruime wc-douche.
 
We sliepen door tot we wakker werden (ha, ha!) en het buiten al weer een beetje begon te schemeren. Om ons heen alleen water, water en nog meer water. Af en toe passeerden we een lichtbaken, die een groen knipperlicht had. Een poosje later zagen we in de verte een vuurtoren die juist rood licht gaf. Dat moest de kop van Denemarken zijn, nabij Kopenhagen. Dat zou betekenen dat we ook snel richting de Öresundbrug voeren. Nou, laat dat snel maar weg. Omgerekend naar kilometers gaat zo´n boot volgens mij ongeveer 30 km per uur. De vuurtoren kwam tergend langzaam dichterbij. Ondertussen passeerden ons andere schepen én hoorden we vliegtuigen aankomen en vertrekken vanaf het vliegveld van Kopenhagen. Het was inmiddels hartstikke donker.

Ons geduld werd beloond. De Öresundbrug kwam in beeld. Snel verlieten we onze hut en gingen aan dek. Maar dat snelle hadden we echt niet hoeven doen. Het duurde nog ruim een uur, voordat we daadwerkelijk onder de brug door voeren. Genoeg tijd voor Joke om de nodige foto´s te maken. We zagen vele auto´s en ook treinen die op de brug van Denemarken naar Zweden gingen en vice versa. Opnieuw een bijzonder moment toen we er precies onderdoor gingen. De brug is goed verlicht en zodoende goed zichtbaar vanaf de boot. Er volgde nog wel een spannend momentje, want naar mijn inschatting kon de 12 verdieping hoge boot van Finnlines niet onder de brug door! Toen er geen lawaai volgde trok ik de conclusie dat ik wat dat betreft een misrekening had gemaakt. Gelukkig maar.
  
Vanaf het water konden we ook de gedraaide toren van Malmö goed zien vanwege de vele lichten die daarin branden. Ongeveer een uur van tevoren werd in drie talen omgeroepen via de luidsprekers dat we de haven van Malmö naderden. Nadat de boot gedraaid was en stillag gingen de deuren naar de autodekken open en kon iedereen zijn/haar auto weer opzoeken. Een voor een verlieten we het schip. Eenmaal met de wielen op de vaste wal reden we maar achter een vrachtauto aan en daarmee vonden we onze weg uit het havengebied. Geen enkele controle meer, (die hadden we in Duitsland al gehad… ha ha), dus konden we ongestoord de E6 oprijden richting Jönköping. Onderweg stopten we nog twee keer voor een kopje koffie en om iets te eten. Net na middernacht waren we thuis. De bagage lieten we in de auto staan, op de toilettas na. In huis begroetten we onze katten Jikke en Ebba. Die kwamen eerst wat aarzelend naar ons toe, maar gaven zich al snel aan ons over. Ze wisten niet hoe gek ze moesten doen, duidelijk blij dat we weer thuis waren. Ondanks de goede verzorging door Phaedra hadden ze ons duidelijk gemist. Nog even een kop koffie en toen snel naar ons eigen bedje. Slapen!
  

Eén gedachte over “Auto – boot- auto

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta