“Afscheid nemen bestaat niet…”

“Afscheid nemen bestaat niet…”

 
Het verwachte is gebeurd… Vanmiddag om twaalf uur hadden we de afspraak bij de dierenarts voor onze Pantro. Ze onderzocht Pantro zijn heupen en ze constateerde, dat beide heupen versleten waren en dat Pantro wel pijn had. Dat kon zij zien aan zijn reactie tijdens haar onderzoek. Met medicijnen was het probleem niet te verhelpen, dat hadden we immers al geprobeerd. Dit was een kwestie van ouderdom, in combinatie met slijtage. Er was geen verbetering mogelijk, eigenlijk zou het alleen maar erger worden. Wij wilden niet dat hij nog meer en langer pijn zou lijden, waarmee er ons slechts een keuze overbleef… Met die gedachte waren we in feite al van huis gereden en konden ter plekke snel beslissen. We gaven Pantro zijn rust. Pantro is om even na half een ingeslapen…

Het doet ons erg veel verdriet en we misten hem al bij thuiskomst. Het is leeg en stil nu, maar voor Pantro is het beter zo. Hij heeft nu geen pijn meer. We houden ons vast aan de vele mooie herinneringen samen.

Rust zacht, lieve vriend…

8 gedachten over ““Afscheid nemen bestaat niet…”

  1. Om je trouwe vriend zo los te moeten laten is elke keer weer moeilijk. Wanneer je weet dat je hond lijdt is dat dan toch de keuze die je maakt als de beste keuze voor je lieve huisgenoot. Heel veel sterkte met het verwerken en het wennen aan de leegte die hij achterlaat.

    Lieve groet Johanna

  2. Ik weet hoe het voelt….heb 12 september onze poes moeten laten inslapen, 17,5 jaar oud. Ook haar achterpoten deden niks meer. Ze bleek ook nog nierfalen en tumoren in de buik te hebben. Dit is de 4e poes die we moeten missen, het is elke keer moeilijk. Gelukkig hebben we onze Snow nog, 15 jaar, hopelijk mag die nog even blijven! Jullie sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta