In de prairiewagen!

In de prairiewagen!

 
Alweer een paar weken geleden had ik de buurman een paar keer geholpen met timmeren. Hij had namelijk het idee opgevat, om van een oude boerenkar, een “caravan” te maken. Daarvoor moest er een opbouw getimmerd worden. Leuk om te doen en ik moet zeggen, dat het eindresultaat best netjes geworden is. De buurman zei steeds, dat het een speelcaravan voor de kinderen zou worden, maar ze gebruiken hem nu zelf ook! De caravan is omgedoopt tot een “prairiewagen” en staat in zijn eigen bos. Je kunt er prima zitten en via de ramen, als je geluk hebt, wild spotten. Volgens Erling en Britt zitten er veel reeën, elanden en wilde zwijnen in zijn stuk bos, dus ogen openhouden. Voor gistermiddag waren wij namelijk uitgenodigd om de prairiewagen in te wijden met een fika. Een uitgebreide koffietafel met vele lekkere hapjes. Om 17:00 uur waren we ter plekke en zouden we onder het genot van goed gezelschap, lekkere koffie en heerlijke taart naar buiten gluren, om wild proberen te ontdekken. Maar het liep anders…
 
De zoon van Erling en Britt kwam langs met zijn twee dochters en de oudste had haar gitaar meegenomen. Ze vindt gitaarspelen leuk en leert het zichzelf via een YouTube instructiefilmpje. Negen jaar! Op school heeft ze ook muziekles, maar helaas wordt er geen gitaarles gegeven. Alleen viool- en pianoles. Ze hebben daar helaas geen leraar voor gitaarlessen. Hmmm, iets voor mij? Het wordt in ieder geval dringend gesuggereerd door Erling. De jongedame gaf me haar gitaar en nadat ik die had gestemd liet ik haar iets horen van de mogelijkheden van haar gitaar. Daarna was het haar beurt. Eerst heel verlegen, maar na de nodige aanmoedigingen en complimenten had ze al snel het G-akkoord, D-akkoord C-akkoord en A-akkoord onder de knie. Een snelle leerling dus. Ik heb haar op het hart gedrukt, dat ze elke dag een uurtje moest oefenen, om deze akkoorden langzaamaan blindelings te kunnen spelen. Maar vooral ook om eelt op de vingertoppen te krijgen. Het was nu nog erg pijnlijk voor haar kleine vingertjes. Ze leek echter vastberaden en ik verwacht dat ze wel doorzet. Nadat de zoon met z’n dochters weer vertrok, liepen wij met z’n vieren naar het boos waar de prairiewagen stond. Toen we dichterbij de plek kwamen maande Erling ons om stil te zijn. Jammer genoeg zagen we dit keer geen wild. We betraden de prairiewagen en spraken daar nog even, echter na een half uurtje vertrokken we toch maar weer naar hun huis. Wellicht kunnen we het wild-spotten een andere keer nog eens proberen. Al met al was het een hele gezellige middag.
  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta