28 dec. – Vierde Kerstdag 2018

28 dec. – Vierde Kerstdag 2018


Nee, die bestaat niet. Net zo min als de derde, maar met het bezoek van onze familie voelt het wel als een feestdag… Het is vanochtend dooi en dat vinden we allemaal wel heel erg jammer. Want met de komst van dooi, verdwijnt immers de sneeuw. Echter nog niet meteen! Na de wandeling met Pantro is Heiko inmiddels beneden en gaan wij tweetjes aan het ontbijt. Sietse had met ons afgesproken, dat hij rond elf uur hier zou zijn en dat waren ze ook. Samen met tante Heiltje gingen we dan ook aan de koffie. Wist je trouwens, dat ze hier met Kerst dózen vol met ijsbonbons kopen? Je kent ze vast wel: kleine chocolaatjes verpakt in gekleurde aluminiumfolie. Ze staan op de foto, ze liggen op het schoteltje. Nou en die lusten wij ook wel!

Ook nu heeft Heiko wederom genoeg pijn om verder niet veel te kunnen ondernemen. Toch wil hij graag nog een route rijden, althans met mij achter het stuur, om op die manier onze familie iets te laten zien van de omgeving. En dat lukt! Niet! Want even zuidelijk van ons huis wilden we rechtsaf het bos in gaan, om een leuke route te rijden. Maar we kwamen van een koude kermis thuis: we konden niet omhoog rijden! Er ligt ijs op de weg, die een beetje omhoogloopt en daar kregen de winterbanden gewoonweg geen grip op. Wat ik ook probeerde. En daarmee kwam deze route te vervallen. Toen maar de weg genomen tussen Bordsjö en Blå Grindar en die viel gelukkig bij tante en neef goed in de smaak.
 
Deze weg heeft namelijk ook heel veel bochtjes en gaat ook nog eens lekker op en neer door heuveltjes in de weg. We komen in Tranås aan, waar we eerst even een pakketje hebben opgehaald bij Preem. Daarover straks meer. We lieten ze nu wederom een gedeelte van deze stad zien en gaven we onder andere aan, waar Heiko de afgelopen zomer had gewerkt: hier een heg geknipt, daar bomen gepoot… En net op het moment, dat we weer richting Ödarp zouden gaan kregen we een verrassing te horen. We worden door onze familie getrakteerd op een pizza! Niet verkeerd! We stoppen voor de eerste de beste en smullen van deze heerlijk Italiaanse lekkernij.

Goeiedaggie: het waren geen kleintjes en we hebben dan ook stuk voor stuk moeite om ze op te krijgen. Maar lekker dat ze waren… Tijd om weer naar huis te gaan. Het werd een heel rustig ritje: het was behoorlijk mistig. Althans op sommige plaatsen: mistbanken. Een weg zonder verlichting, een weg zonder wegmarkering en dan ook nog mist laat je snelheid dalen. Met die drie ingrediënten én de wetenschap, dat elk moment een ree of een eland kan oversteken word je helemaal voorzichtig. Dan kun je beter even later thuis zijn. Als afsluiter van de dag namen we nog koffie en daarna een drankje met een hapje. Echter lang bleven onze familieleden niet meer. Gezien de weersomstandigheden wilden ook zij geen risico´s nemen. Verstandig! Morgen zien we elkaar immers weer!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image