2019.02.23 NL – Familiedag!

2019.02.23 NL – Familiedag!

 
Wéér zo´n zonnige dag! Wat is het weer hier goed! Je zou haast… Nee, hoor! Vanochtend stonden we redelijk op tijd op, want we hadden om half tien afgesproken met Gert en Elise én onze kleinkinderen! Stipt als we (vaak) zijn, stonden we precies op dat tijdstip bij hen op het erf. Meteen werden we enthousiast verwelkomt door Elise en de drie kleinkinderen. De jongste, Jelte, op de arm van mama en Daan en Merle naast haar in de deuropening. Tjonge, jonge! Wat zijn ze weer gegroeid! Het was nu een half jaar geleden, dat we ze gezien hebben en dan gebeurt er wel het een en ander met die “kleintjes”. Merle, de oudste, is begin deze maand vier geworden en gaat inmiddels naar de basisschool. Gelukkig stuurt Elise ons regelmatig foto’s van de kleinkinderen, zodat we hun wel en wee een beetje op afstand kunnen volgen. We hadden weer voldoende om bij te praten, voor zover de kleinkinderen het toelieten. Want die laten zich natuurlijk wel gelden als “opa en oma Zweden” op bezoek komen.
 
Geweldig leuk om hun favoriete speelgoed te zien. Voor Merle een groot poppenhuis, die ze op haar verjaardag had gekregen en voor Daan was het een werkbank met allerlei plastic gereedschap. Nadat ik de jongste telg Jelte op een caketje had getrakteerd kon die voor een paar uurtjes naar bed. Die slaapt uiteraard nog veel. Hij is tenslotte nog maar 10 maanden jong. In april wordt hij 1 jaar. Ook is Daan in april jarig en die wordt dan al drie! Wat hebben we heerlijk met de kleinkinderen gepraat en uiteraard en voornamelijk gespeeld. Zo´n super gevoel om die weer in je armen te kunnen houden en te kunnen smokken! Ze verrasten mij nog met een verjaardagscadeautje: van Merle en Daan een schitterende tekening. Samen met een prachtige kaart, metworsten, chocolade eitjes, pepermunt en overheerlijke hardbroden. Heel erg bedankt! En met Gert en Elise hebben we toch nog heel gezellig kunnen bijpraten. Fantastisch om te horen hoe tevreden ze allemaal zijn, zowel in het gezin, als met de vriendengroep en met het werk. Voordat we weggingen kregen we van de oudste twee nog een heerlijke knuffel mee en werden we bedankt voor de meegebrachte cadeautjes. Nog even gauw lege wijnflessen in de auto gezet. Die had Daniëlle op ons verzoek voor ons gespaard. Én haar collega´s, waardoor het al snel een volle tas werd. Blij mee!
 
Op een parkeerplaats net voorbij Alteveer gingen we even met Pantro aan de wandel en kreeg hij water en lekkere brokken, uit het rode bakje van Froukje. Hij had rustig op ons in de auto zitten wachten, wat vanzelfsprekend behoorlijk beloond werd. Toen door naar Steendam, waar we ons opmaakten voor het bezoek. We hadden afgesproken met tante Heiltje en neef Sietse. Tegen drie uur zouden ze bij ons zijn en even later waren ze er ook. Heiko was even met de auto naar de poort gereden, om ze op te halen, omdat wij dachten dat het huisje nét even te ver van de poort stond. Een innige omhelzing volgde bij binnenkomst! Het werd een mooie en bijzondere ontmoeting. We hadden hen namelijk in december uitgezwaaid in Ödarp. Tijdens de Kerstdagen waren ze naar ons gekomen en dat was beregezellig! Net als nu. En net als tóen vloog ook nu de tijd weer om. We kregen zelfs weer cadeautjes. Allerlei lekkernijen, voor onderweg of… Zelfs Pantro en Jikke en Ebba waren niet vergeten. Heel attent! Tijdens het gezellig babbelen dronken we eerst samen koffie en thee, want ik was de koffiemelk vergeten… We kregen er overheerlijk gebak bij, die tante Heiltje en Sietse hadden meegenomen. Lekker!
 
Tegen etenstijd nam Sietse de bestelling op, want we zouden eten halen van een restaurant in Siddeburen. Vele malen meer ontspannen zo. Alleen was het er erg druk, waardoor het ongeveer een uur later werd bezorgd. Het bedierf de stemming niet en al helemaal niet onze eetlust. In tegendeel! We genoten samen van de smaakvolle shoarma met gekruide, gebakken aardappeltjes en saus. Voor ons dames waren de porties echter te groot. Was dat een kwestie van “onze ogen konden meer op dan de mond”? We raakten ook tijdens deze ontmoeting weer niet uitgepraat en zodoende deed de klok ons verrassen door aan te geven dat het al weer negen uur was. Op zich niet eens zo laat, maar Sietse zou zijn moeder nog naar huis brengen en dat neemt toch al snel een uurtje in beslag. Ze vonden het tijd om op te stappen. We namen “afscheid met een tot ziens!” Onze verwachtingen zijn namelijk hooggespannen, omdat ze nagenoeg aangaven in de zomer weer bij ons te komen! En nadat wij hen bedankten voor de gezelligheid en de presentjes én het heerlijke eten bedachten we ons bijna tegelijkertijd, dat het nog maar één dag is en dat we dan al terug gaan… We gaan er in ieder geval morgen nog volop van genieten!
  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta