1e Advent 2020

1e Advent 2020


Yes! Het mag weer. Nadat vanaf vrijdagmiddag om vier uur de kerstliedjes weer hele dagen uit de radio komen, mag vanaf vandaag de kerstverlichting binnen en buiten gaan branden. Én de kerstboom kan weer van de zolder gehaald en in de kamer geplaatst worden. Huh? Kerstboom van de zolder? Ja. Wij hebben een echte plastic kerstboom. Die hadden we in Blijham al een keer gekocht en zo´n boom gaat niet zo snel af. Het is natuurlijk absurd om hier in Zweden, waar de kerstbomen met z´n duizenden (en nog veel meer) om ons heen groeien, met de kerst een plastic boom te hebben. Toch blijven we deze boom gebruiken. Heiko had vanmorgen alle kratten met kerstspullen vanaf het zuidelijke deel van de zolder gehaald, een etage omlaag gesleept en boven op de overloop neergezet. De twee dozen met de kerstboomtakken nam hij meteen mee naar beneden. Het in elkaar zetten van de twee meter hoge boom is mijn werkje.

De takken zijn voorzien van een kleur en per kleur moeten ze in de stander gedrukt worden. Uiteraard heeft dit te maken met de lengte van de takken. De langste takken onderin en de kortste bovenin. Ondanks dat ik het maar één keer per jaar doe, heb ik er wel voldoende ervaring in. Toen de boom stond wilde ik de verlichting erin hangen en daarna de ballen. Voordat ik de verlichting erin hang test ik altijd even of die string het wel doet. Nee dus! Deze doet het niet. Gelukkig hebben we er in totaal vier, waarmee ik meteen de volgende kon proberen. Nou ja zeg: die doet het ook niet! Wat vreemd. Ze kwamen immers goed in de daarvoor bestemde bak op zolder. Nader onderzoek wees uit, dat er een paar lampjes in het snoer ontbraken. Waarschijnlijk hebben we die vorig jaar uitgewisseld en in het langste snoer gedaan. In principe is die ene, het langste snoer, voldoende voor onze boom. Het langste met lampjes deed het inderdaad wel en daarmee begon ik.

Toen ik ze er half in had overlegden we samen over het resultaat tot zover. Het was mij namelijk niet naar de zin. De uitgewisselde lampjes, in totaal veertien stuks, waren namelijk vele malen feller dan de andere. Het leek erop, dat die felle lampjes meer stroom pakten, waardoor de originele lampjes minder fel gingen branden. Het verschil was in ieder geval (te) groot. En daarmee verre van mooi! We besloten om morgen een nieuwe verlichting te gaan kopen. Deze snoer ging er weer uit en terug op een spoel en in een foedraal. Het bleef bij het opzetten van de boom.
 
Morgen gaat Heiko naar een winkel in Tranås om nieuwe verlichting te halen. Dan kan ik echt beginnen. De vraag was nog even wáár de boom dit jaar kwam te staan. Weer bij de kachel, in de plaats van de schommelstoel? Of dit jaar weer voor, in de hoek van de kamer? Het nadeel daarvan is, dat er dan meerdere planten van de vensterbank moeten verdwijnen, anders wordt het veel te vol. En daarmee had ik het antwoord: hij kwam weer in de plaats van de schommelstoel!


Buiten maakte Heiko een gierlande aan het hekje op ons balkon, aan de voorkant van het huis. Die gierlande is ook van plastic en kan prima tegen regen en sneeuw. In die gierlande zitten eveneens lampjes en met een tijdschakelaar kunnen we die lampjes tijdens de donkere uurtjes laten branden. Totdat we naar bed gaan. Dat is dan tussen half vier ´s middags en half elf ´s avonds. Boven zit aan de buitenmuur een dubbel stopcontact, waar de tijdschakerlaar in kan. Net als ik beneden testte Heiko boven de lampjes. Ohhh… Die deden het ook niet. Dat is toch vreemd? Hebben we muizen op zolder gehad? Ja, dat hebben we zeker. Alleen kunnen ze niet bij de kerstspullen komen, omdat alles in grote plastic boxen is verpakt. Blijkbaar is het gewoon af.
 
Tussen de kerstspullen vond ik nog een doos met een gierlande, die zowel voor binnen als voor buiten geschikt bleek te zijn. Hadden we die vorig jaar al gekocht in de wetenschap dat de oude kapot was? We konden het ons niet meer herinneren. Erg hé? Feit is wel dat Heiko alsnog een goed werkende gierlande aan het hekwerkje kon bevestigen. Gezellig als de lampjes samen met het licht op de veranda branden! De niet werkende kwam aan het hekje bij de trapopgang naar de keuken. Daar had Heiko ook nog een grote plank neergelegd. De vogels eten (gelukkig) lekker van ons voer, maar ze maken er ook een zootje van. En vooral het vet krijgen we niet zo snel en goed van de geverfde trap af. Misschien helpt de plank iets. Daar zal in ieder geval het meeste nu op vallen.

Op een gegeven moment ging Heiko weer even naar de kelder, om het haardhout bij te vullen vanuit de houtstek én om de kachel weer te stoken. Onder in de kachel blijft het as liggen. Op enig moment ligt er te veel as in, waardoor de langere stukken hout er niet meer in passen. Dat moment was volgens Heiko aangebroken. Zodoende wilde hij het vuurtje uit laten gaan en een dagje op pellets gaan stoken. Nadat alle kooltjes uitgegloeid zijn kan het leeggeschept worden en kan het vuur opnieuw gestookt worden. Maar… op het moment dat hij de pelletsbrander aanzette, hoorde hij de ventilator niet aanslaan. Resetten hielp niet. De ventilator deed het niet meer. De pelletsbrander, die in de grote ketel is geplaatst, is in principe een heel eenvoudig apparaat. Al meerdere keren heeft Heiko die uit elkaar gehaald, schoongemaakt, gerepareerd en er soms onderdelen van vervangen.

Nadat het schoonmaken en het prutsen deze keer niet hielp, demonteerde hij de ventilator uit de pelletsbrander. Daarna zette hij dat ding even rechtstreeks aan de stroom, maar het weigerde dienst te doen. Oké, probleem gelokaliseerd. Daar moest een nieuwe voor besteld worden. Gelukkig kun je elk onderdeeltje, tot aan het kleinste schroefje, moertje, ringetje bestellen bij PBS. Daar bestelde Heiko direct het kapotte onderdeel en hopelijk wordt die snel geleverd. Tot die tijd stoken we toch maar eventjes door op hout. Zij het met kortere stukken hout. Het is nu overdag -2 graden en daarom moet de kachel wel blijven branden!
 
Onder het mom van “Verandering van spijs doet eten”, bakte ik vanochtend een suikerbroodje. Met broodmix voor witbrood, die mijn tante in juni nog voor ons had meegenomen. Daarnaast natuurlijk met suiker, die we in augustus bij een bakker in Hoogezand hadden gekocht. En nou niet om mezelf op de borst te slaan, maar het lukt steeds beter. De eerste keer wilde het brood niet eens rijzen en dat gaat nu wel goed. Het zit hem met name in het kneden. Dat vertelde Heiko me onlangs. Zijn oom Bram had een eigen bakkerij en die zei altijd “Je kunt nooit te lang kneden.” Die raad volgde ik vandaag op en niet alleen het rijzen ging stukken beter, het brood werd daardoor ook meteen luchtiger. De smaak was, zoals elke keer trouwens, wel goed. En wat staat er dan tussen de middag op tafel?
 
Na de lunch ging Heiko nog eventjes het deurkozijn in de tvättstuga schuren en verven. Dat moest in totaal drie keer geverfd worden, omdat de nieuwe verf niet in een en ook niet in twee keer dekte. De oude kleur was gebroken wit en vanwege het degelijke schuurwerk, was het hout erdoor gekomen. Met name die plekken moesten drie keer geverfd worden. We gebruiken meestal verf op waterbasis en dat heeft als grote voordeel, dat het bijna niet ruikt en het is heel snel droog. Na een paar uurtjes, waarbij hij ondertussen andere dingen deed, was dit klusje ook alweer klaar. Het verschil was heel duidelijk te zien. Ook met de wanden, die ik nog niet heb gesausd. Binnenkort toch maar verder gaan.

Een van de andere dingen die Heiko tussen het verven door deed, was het maken van een waterdichte koker. Een waterdichte koker? Ja, eentje waar een stekkerdoos in kan, die buiten op het gras zou komen te liggen. Daarvoor gebruikte hij een stuk pvc-buis met een diameter die groot genoeg was, om de stekkerdoos tezamen met stekkers in te kunnen schuiven. Die stekkerdoos is nodig, om buiten meerdere kerstverlichting aan te kunnen koppelen. Eerder deden we een stekkerdoos in een plastic zak, echter nu wilde Heiko iets anders bedenken. Iets meer definitiefs. Hopelijk lukt het hem om de buis inderdaad 100% waterdicht te krijgen…
 
Aan het einde van deze “rustdag” hebben we onszelf getrakteerd. En wel op een drankje wat volledig bij deze tijd van het jaar hoort: glögg! Nu is het natuurlijk heel gemakkelijk om een fles te openen met het kant en klare drinken, maar dat wilde ik vandaag even niet. Daarom pakte ik een fles rode wijn en een zakje met ingrediënten. Dat zijn kaneelstokjes, kruidnageltjes en steranijs. Er stond duidelijk op het zakje, dat de inhoud voor een liter was. Toch vond ik het wel veel. Zij kunnen het weten en daarom alles in de al warme wijn, waarna het even bleef staan.
 
Dan komt het moment van proeven. Heiko had aan de geur genoeg en dat zegt heel veel. Die drinkt namelijk nog wel eens een glaasje rode wijn, terwijl ik die dan heel graag afsla. Na het ruiken, besloot ik voor het proeven, nog suiker aan het brouwsel toe te voegen en daarna… Er was geen ontkomen aan: ik moest proeven. Nou, ik bespaar je de foto, want die had de voorpagina van de landelijke pers gehaald! Wat vies! Oh, dat mag je misschien van eten (en drinken) niet zeggen, maar nog een slokje doorslikken was beslist niet gelukt. En het leek zo lekker! We hebben toen alsnog heel gemakkelijk een fles geopend met kant en klare glögg. Proost!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


CAPTCHA Image
Reload Image
Översätta