Sporen in de sneeuw

Sporen in de sneeuw


Een mooie bijkomstigheid van sneeuw is, dat je precies kunt zien dat er iets in heeft gelopen. Als ik met Pantro een eindje ga wandelen laat ik mijn eigen voetafdrukken achter en Pantro aapt mij na. Hij zet overigens veel meer afdrukken. Ruim twee keer zoveel. Daar staat tegenover dat mijn afdrukken veel groter zijn. Maatje 46 om precies te zijn. Pantro laat overigens niet alleen meer afdrukken achter omdat hij twee keer zoveel benen (poten) heeft, maar ook omdat hij veel heen en weer loopt. ‘t Is een druk kind zeg maar gerust. Hij vindt het heerlijk in de sneeuw en ruikt continu naar sporen. Regelmatig gaat zijn neus dieper de sneeuw in en krabt hij iets weg met z’n voorpoot. Hij ruikt dwars door de laag sneeuw heen de uitwerpselen van andere dieren. In het bos zie ik vaak de pootafdrukken van reeën. Die lopen blijkbaar hetzelfde pad als ik of kruisen dat pad. Maar ook in onze tuin! Bijna elke ochtend (ook vanochtend) ontdekken we, dat er reeën en vossen bij ons in de tuin hebben gelopen. Soms langs de rechterkant van de tuin richting de weg en soms achter de compostbak langs richting het omgezaagde bos naast ons. De compostbak is natuurlijk een hele interessante plek voor bijvoorbeeld een vos. Met deze dikke laag sneeuw is het vinden van voedsel immers erg moeilijk en als het je dan op een presenteerblaadje wordt aangereikt op de compostbak… Logisch toch! De sporen lopen ook over ons dichtgevroren beekje. Het ijs is voor hun dik genoeg, maar ik durf het niet aan om erop te gaan staan. Het water stroomt namelijk en dan wordt het ijs nooit zo dik als wanneer het stilstaand water betreft. Leuk om te ontdekken dat er reeën en vossen door onze tuin lopen. Nu willen we ze nog een keer in levende lijve zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Översätta