Pantro… vang!

Pantro… vang!


Wie had dat gedacht? Op zijn “ouwen dag” nog aan het spelen in de sneeuw! Sneeuwballen opvangen. In de sneeuw happen. Sneeuw opeten. In de sneeuw rennen. Wat is dat prachtig om te zien. Vooral omdat hij een paar maanden geleden eigenlijk helemáál geen zin had, om ook maar een paar honderd meter te gaan lopen. “Kom we gaan wandelen!” was voor hem toen het meest vervelende om te horen. De laatste weken gaat het weer fantastisch.

Hij geeft zelf weer (meer) aan, dat hij wel heel graag naar buiten wil. En op een dag als vandaag? Dan is hij niet meer te houden. Wanneer we nu aan de wandel gaan (wat we niet zeggen, want dan blaft hij de hele wereld bij elkaar…), dan is hij zo blij als een kind en zo gek als een deur. Hij ploegt door de sneeuw, samen met ons en laat mooie sporen achter in de verse sneeuw. Die sporen gaan van links naar rechts en terug, van voor naar achter en terug. Super! Morgen gaan we weer aan de wandel, lieve vriend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Översätta