Onder moeders paraplu…

Onder moeders paraplu…


Zo plotseling als hij kwam, zo plotseling verdween de regenbui ook weer. Hooguit tien minuten nadat hij was begonnen scheen het zonnetje weer volop. Onvoorspelbaar weertype. Tijdens een eerder buitje waren we even het bos tegenover in gelopen en ik had toen de paraplu meegenomen. Na de wandeling zette ik die achter het huis neer om te laten drogen. Niet wetende, dat hij nog natter zou worden. Of hij er ook heeft gezeten tijdens de bui denk ik niet, maar nu wel: Åtta nam het zekere voor het onzekere en koos voor bescherming van diezelfde paraplu. Diezelfde die mij eerder tegen de regen had beschermd. Nu was hij echter veranderd in een parasol, want de regen was gestopt en de zon scheen volop. Was dat de reden, dat onze schavuit daar zat? Of dacht hij, dat hij zo niet te zien zou zijn voor de gevederde vrienden? Of was hij al bruin genoeg en wou hij niet langer “zonnen”? We zullen het niet te weten komen. Een komisch gezicht was het wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *