Met een lach en een traan…

Met een lach en een traan…


Zaterdag kreeg ik het verzoek van iemand om contact met die persoon op te nemen. Zo spoedig mogelijk. Toen ik dat deed kreeg ik het droevige bericht te horen dat een goede vriend heel slecht nieuws had ontvangen. Hij heeft kanker. Toen hij had vernomen dat wij in Nederland waren had hij aan vrienden gevraagd om mij te vragen nog bij hem langs te gaan. Hij wou mij graag nog spreken en herinneringen ophalen. Uiteraard zijn wij op zijn verzoek ingegaan en vanavond gingen we bij hem langs. De rit er naar toe was zwaar… Er volgde een emotionele begroeting bij aankomst waarna hij zijn verhaal deed over het verloop van zijn ziekte. Het ging heel snel. In maart naar de huisarts omdat zijn stem ineens weg was. Vanaf juni vele onderzoeken gehad en tweeënhalve weken geleden werd hem verteld dat hij slokdarmkanker heeft met uitzaaiingen in de luchtwegen. Behandelen kan niet meer… Onvoorstelbaar, onwerkelijk, onbegrijpelijk… Voor zover mogelijk kan hij zelf redelijk met de situatie omgaan. Ondanks alles wil hij nog leuke dingen doen. Even weg, mensen ontmoeten, biertje drinken. Uiteraard zijn er de moeilijke dagen en toch ook zeker de minder moeilijke. Zoals deze avond want hij zegt meerdere keren dat hij van ons bezoekje geniet. Wij ook. Herinneringen worden inderdaad opgehaald en er wordt zelfs gelachen. Een momentje later komen er weer tranen in de ogen.
We gaan weer weg. Een laatste knuffel, een laatste zoen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Översätta