J en S – dinsdag 12 juni

J en S – dinsdag 12 juni

 
Vroeg uit de veren! Tenminste voor vakantiegangers want dan wil je om zeven uur echt nog wel even verder slapen. Nee dus, we moesten op tijd opstaan want om negen uur hadden we een afspraak in Tranås. Rond half negen gingen Heiko en Jan met Boike naar de dierenarts. Nadat hij heel goed was onderzocht concludeerde ze dat het inderdaad een kleine ontsteking aan het oog was. De komende tijd moesten beide oogjes worden gezalfd, twee keer daags. Wat een geruststelling! In de twee uur dat de heren weg waren spraken wij meiden onder het genot van koffie “even bij”… Je zou denken dat na een paar dagen je uitgepraat bent. Niets was minder waar. We hadden nog uren verder kunnen praten. Ware het niet dat de heren terugkwamen en we aan de koffie gingen.
 
Het was weer een mooie dag. Meer bewolkt dan gehoopt maar in ieder geval droog en we hadden een goeie temperatuur. Goed voor een ritje naar Skurugata. De hoge berg bij Eksjö. Daar waar je een hele mooie wandeling zou kunnen maken door een gigantische kloof. Kúnnen. Jan en Sia konden het niet. Jan vanwege zijn longen en Sia vanwege haar enkel. Dat was heel sneu, vooral voor Sia die zich er zo op had verheugd. Misschien het volgend jaar? Toch gingen we want we hoopten dat ze wel op de berg konden komen. We hadden namelijk de picknickmand meegenomen en zouden daar graag met ze willen eten. En dat ging prima! Wat hadden we een prachtig uitzicht tijdens het nuttigen van broodjes en eieren.
 
Nee, volledig helder was de lucht niet maar ze konden wel heel ver kijken en daarmee een goeie indruk krijgen van de omgeving. Hoe de omgeving er van hier boven uit zag. Ze hebben van de Skurugata genoten want de mobiele telefoons klikten de ene na de andere foto en vele werden verzonden naar familie en vrienden. We waren er zeker anderhalf uur en toch was dat nog te kort. Toch gingen we verder want we wilden Sia nog verrassen. Omdat zij ook graag een loppis wou bezoeken maar er niets open was gingen we naar Erikshjälpen. Een alternatief met een goed doel. Ze kochten nog een leuke kandelaar voor thuis waarna wij ook weer huiswaarts gingen. Naar onze Pantro. Wederom een dag thuis maar vele malen beter voor hem.
 
Via ook voor ons onbekende weggetjes reden we door mooie stukken van Smålands natuur. Het begon al te schemeren en wat zou het mooi zijn wanneer Jan en Sia nog een eland te zien zouden krijgen. Toch? Daarom had Heiko ook die route gekozen. Stille binnen weggetjes, heel weinig verkeer, schemering: alle ingrediënten aanwezig. We hadden allemaal een richting om naar te kijken en te zoeken naar elanden of ander wild. Heiko keek voor zich (en lette op het drukke verkeer), Sia en ik keken rechts en Jan keek links. We wilden ze op den duur de bossen wel úit kijken maar ook dat hielp niet. Enigszins gefrustreerd, een beetje maar hoor, gingen we naar Aneby want we gingen op uitnodiging van Jan en Sia pizza eten bij Charlie Chaplin. Jan, Sia en ik namen de John Blund (onder andere met champignons, spek en ei) en Heiko de kebab met pepers. Wat lekker! En weet je… we waren eens een keer niet zo druk aan de praat!
 
En wat doe je na het eten wanneer je elanden of anders wild wilt zien? Ja! Je stapt in de auto en rijdt nogmaals een paar stille weggetjes in. Dat deden we ook. We kwamen dichterbij want we zagen wild! Reetjes. En nog een. En nog een. En nog een. In totaal zagen we er negen toen Jan riep “Tien!” Daarmee gingen we op zoek naar nummer tien en die stond nog langs de kant van de weg ook! “Elf! Elf! Elf!” Jan werd enthousiaster en enthousiaster maar daar trok het wild zich niets van aan want het bleef bij (een super score van) tien. We werden stiller en stiller. Voornamelijk van alle indrukken van alles wat we weer gezien hadden en het lekkere eten. Na thuis nog twee drankjes te hebben genomen waren we het ook meteen met elkaar eens. We gingen ieder onze kant op en naar bed. Moe maar voldaan. Tot morgen!
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Översätta