“Halve-echte” Zweden geworden!

“Halve-echte” Zweden geworden!

 
In onze voorbereidingen voor onze emigratie hebben we alle boeken gelezen die over Zweden gingen. Uitgaven van uitgeverij Grenzenloos (Van Dorp). Boeken met ervaringen van reeds eerder geëmigreerde Nederlanders. In één van die boeken lazen we, dat je pas een echte Zweed bent als je in een winterse periode in de greppel glijdt. Tja, daar kun je om lachen, maar elke keer als we dreigden te glijden op een gladde weg, noemden we het zelf. “Goh, worden we nu een echte Zweed?” Maar telkens ging het goed. Tot gistermiddag! Tegen 16:00 uur reden we nog even weg. Bij de buren langs om een zelfgebakken walnotentaart te brengen én om te vragen of ze op de katten kunnen passen als wij naar Nederland gaan. Dat eerste vonden ze hartstikke fijn en dat tweede werd beantwoord door buurvrouw Martina met een spontaan “Maar vanzelfsprekend!”. Buurman Jörgen keek nog even naar de nieuwe verlichting op de Volvo en daarna reden we verder richting Aneby. Maar dan wel via een toeristische route. Dat betekende de eerste weg rechts, richting Hultarödje. Die zandweg was volledig bedekt met ijs én gaat een beetje omhoog. Dat gaat vast wel lukken. Toch?

De eerste meters waren geen enkel probleem. De volgende bocht ook niet en vervolgens reden we heel rustig, bijna zonder gas te geven, op een ijshelling naar boven. Het was een kleine, doch redelijke helling, maar vooral erg lang. Toen we bijna bovenaan waren, met nog slechts 5 meters te gaan, raakten de banden hun grip kwijt. Vermeldenswaardig is dat, omdat we naar Nederland gaan, de auto op gewone winterbanden staat en niet meer op spijkerbanden! Dát was onze pech. We konden slechts stil blijven zitten, stevig in de gordels en wachten tot we ergens tot stilstand kwamen. We gleden heel rustig “de ijsbaan af”. Sturen had geen enkel effect. Ik kon naar links en naar rechts sturen: de afdaling ging volledig stuurloos. Tot we met de achterbanden naast de zandweg in de sneeuwhoop kwamen. Toen draaide de auto zich en kwamen we haaks op de weg tot stilstand. Nog steeds halverwege de spiegelgladde helling. Ik stapte uit om de situatie te beoordelen, maar kon me niet eens staande houden! Ik moest me aan allerlei dingen van de auto vasthouden om me naar de andere kant te verplaatsen. Wat was het daar glad! Ik dacht, dat ik de auto misschien recht zou kunnen duwen, omdat het immers zo glad is. Alleen kon ik me niet afzetten én daarbij kwam, dat de achterbanden naast de weg stonden in een klein greppeltje. Tja… en nu?
 
Nu zijn we een “halve-echte” Zweed! We staan vast in de greppel! Ha, ha… We konden er beiden gelukkig om lachen. Toen ik ongeveer een jaar geleden achter het huis vastzat in de modder, belde ik de ” buurman uit Västorp”. Die trok mij er met de tractor uit. Zou hij me deze keer opnieuw kunnen en willen helpen? Eén telefoontje later wist ik het. Hij kwam er meteen aan. We waren vlakbij de weg naar zijn huis en daarmee kostte het hem slechts 5 minuten om bij ons te komen. Hij kwam eerst met z´n auto, echter daarmee lukte het niet. Want als hij onze auto los zou trekken, zouden wij meteen verder glijden richting zijn auto. Een frontale botsing zou waarschijnlijk onvermijdelijk zijn. Daarom ging hij terug om de tractor te halen, waar hij sneeuwkettingen om de achterbanden had. Inmiddels had ik het trek-oog in de bumper aan de Volvo bevestigd en twee sleepkabels gepakt. Toen de sleepkabel aan de tractor zat kon hij ons met redelijk gemak weer op de weg zetten. Vooraf waarschuwde hij nog “Als jullie gaan glijden en tegen de tractor aanglijden kan ik daar niets aan doen”. Nee, uiteraard niet…
 
Maar we deden het heel rustig aan. Met geduld en een deskundige tractorchauffeur lukt het om de Volvo uit de greppel te trekken en met vier banden op de ijsbaan te zetten. Tien meter verder zaten we wéér in de greppel, omdat er totaal geen grip op de weg te krijgen was. Opnieuw aan het slepen en toen ging het goed. Vervolgens reden we (een uur later) stapvoets achter de tractor aan naar beneden, richting huis. De buurman reed z´n tractor (met aanhanger) achteruit, voor ons aan, totdat hij ergens kon draaien. Op dat moment liet hij ons voor gaan. De terugweg hoefden we geen gas te geven, want ook dat stuk ging een beetje hellend omlaag. Met de voet op het rempedaal kwamen we beneden bij de asfaltweg aan. Daar stopten we om onze buurman nog een keer stevig te bedanken. “Ach, dat was niets!” zei hij. Nou, daar denken wij anders over. Vanochtend ben ik even naar hem toe gegaan om ze te bedanken, met een eigen gebakken taart en een flesje drank. En zo zijn we gistermiddag een “halve-echte” Zweed geworden. Overigens volledig zonder schade…
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Översätta