Gevangen!

Gevangen!


De vorige week vrijdag kon ik opnieuw in de baan voor uitzendbureau 55+. Opnieuw naar het bedrijf in Ekenässjö. Dit keer om onkruid te wieden onder en langs de vele lange heggen. Opnieuw was het erg warm en zodoende aangenaam om buiten bezig te zijn. Op handen en voeten verwijderde ik het vele onkruid dat ongeveer een jaar de tijd had gehad om te groeien. Jammer dat zo’n bedrijf dat niet (door ons) laat bijhouden. Het groen rondom hun pand was nu al vele maanden niet representatief en dat is toch erg jammer. Je kunt als bedrijf een goed product leveren, maar als het gebouw en/ of de tuin er niet netjes bijligt geeft dat onwillekeurig een verkeerd beeld. Ontelbare emmers vol met onkruid heb ik verwijderd en kreeg ik een opmerking van een collega: ik moest niet zo hard werken want anders was het te snel klaar en hij had immers een contract voor 5 weken om deze tuin (samen met nog een tuin op een andere locatie) schoon te maken. Tja, vijf weken voor deze tuin? Toen ik de vrijdag om 13:30 uur stopte was ik al een heel eind gevorderd. Toen dacht ik, als ik even flink doorzet is dit in een week gepiept. Maar zo denken de Zweden niet. Veel uren schrijven is beter dan meerdere opdrachten aannemen blijkbaar. Helaas voor hem kan ik niet op halve kracht werken en doe ik gewoon mijn ding. Hij was om 07:00 uur begonnen en ging om 09:30 uur naar huis.

Ik ging om 13:40 uur met een volle kruiwagen met onkruid naar de voorkant van het gebouw waar ik het onkruid in het bos tussen de bomen kon gooien. Hé! Het is wel erg stil in de gebouwen, waar eerder een zware stansmachine gaten stanste in aluminium profielen. Hé! De parkeerplaats is helemaal leeg! Hé! Het hek is dicht! Krijg nou wat! Het bedrijf en het bedrijfsterrein is gesloten en ik zit opgesloten. Op een geseald papiertje aan een deur zag ik staan dat ze vrijdags om 13:00 uur sluiten. Oh jee! Even op onderzoek uit of het hek misschien automatisch opengaat als er een auto voor staat. Nee. Nog weer een rondje om het gebouw om te zien of ergens een telefoonnummer staat. Behalve het nummer van de beveiligingsdienst Securitas vond ik een nummer van het hoofdkantoor van dat bedrijf. Met weinig hoop belde ik dat nummer maar gelukkig werd daar nog wel opgenomen. Blijkbaar is er een hoofdkantoor op een andere locatie. De dame verbond me door en ik kon aangeven wat mijn probleem was. De man zou iemand bellen om mij eruit te laten. Binnen een kwartier stond er inderdaad iemand van het bedrijf met een sleutel om mij eruit te laten. Ondertussen was er een vrachtauto aan komen rijden die voor de gesloten poort ging staan. Toeval bestaat niet wordt beweerd want hoe groot is de kans dat het een vrachtauto is met een Nederlands kenteken en een Nederlandssprekende chauffeur? En nog wel uit Roden? Onvoorstelbaar en onvoorspelbaar. Via de tralies van het gesloten hek spraken wij elk aan onze eigen kant. Hij in vrijheid en ik in (tijdelijke) gevangenschap. Hij had al hout geladen voor bouwmarkten in Nederland en moest nu nog één pallet bij dit bedrijf ophalen. Dat ging helaas voor hem niet door, want het bedrijf was al gesloten en ook de man met de sleutel van de poort kon hem niet helpen. Hij kon zodoende alsnog naar de boot rijden en ik naar huis. Wat een avontuur! Zo beleef je nog eens iets. Ha, ha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Översätta