De hoogte in!

De hoogte in!


Omdat we in die omgeving moesten (ehhh… wilden) zijn, gingen we ook langs Ingatorp. Dat is hier vandaan ongeveer een half uurtje rijden. Een prachtig dorpje met ongeveer vijfhonderd inwoners. Een traditioneel plekje in de “gemeente” Eksjö : een kerk in het midden van het dorp, aan het plein. Daarachter het kerkhof met keurige graven, waarvan de meeste met vaste plantjes en netjes onderhouden gras en struikjes. Een cafeetje en een kleine supermarkt. Heel knus allemaal. Toen ik even via Google meer informatie op vroeg kwam ik erachter, dat er in het dorpje maar liefst negen verenigingen heeft! Onder anderen eentje voor “jonge jagers”… Ze hebben een fotoclub en Ingatorp is genoemd in een boek van Astrid Lindgren, de schrijfster van Emil en Pipi.

Wat we nog wisten van eerdere bezoekjes, toen nog met de camper, was dat ze er een gigantische skipiste hebben. Gigantisch voor onze begrippen en van zuid Zweden, welteverstaan. We zijn er nog nooit in de winter geweest en hebben daardoor ook nog nooit daadwerkelijk gezien, dat er daar écht wordt geskied. Maar mooi is het daar wél! We zijn met de auto de berg, oh kee “grote heuvel” opgereden en daarna een stukje nog verder omhoog gelopen. Toen was het uitzicht weer adembenemend. Over de piste kijkend naar het schitterend landschap. Jammer genoeg was de zon achter de schermen, ofwel achter de vele wolken. Toch was het uitzicht weer prachtig!

Elke keer gaan we ook even naar het naastgelegen, mooi maar vervallen, restaurant. Nooit open, want er zit al jaren geen exploitant op. Wat schetst onze verbazing: de veranda is vernieuwd en geverfd, alsook het restaurant zelf! Bijna helemaal nieuw in het lak. En ze hebben er zelfs nieuwe meubeltjes op de veranda staan. Maar… momenteel gesloten… Nog even leuk om te weten: onlangs kwamen er een echtpaar in de loppis. Aan de tongval te horen waren het Duitsers. En dat waren ze ook, alleen woonden ze al acht jaar in Ingatorp. Nét voordat we de weg op gaan naar dit restaurant. Toeval?! Doordat we toch wel trek hadden in iets lekkers zijn we op de terugweg ook maar bij Duitsers aangegaan, die een wegrestaurantje hebben. Een kopje koffie met een lekkere “våffla”. Heerlijk, met jam en slagroom! “Det här är livet!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *