Bouwtehaim leeg en schoon…

Bouwtehaim leeg en schoon…


Als we vanochtend wakker worden, op de dag dat de verhuiswagen gepland was dat hij zou komen, realiseren we ons, dat het eigenlijk toch wel zo prettig was, dat het is gegaan zoals het is gegaan. Nu kunnen we rustig aan doen en de allerlaatste dingen in alle rust oppakken en inpakken. Daarmee vullen we deze ochtend. De laatste dingen in een doos en in de eigen auto laden. “Zal het passen?” Best spannend, omdat we gisteren toch wel overrompeld waren door de verhuisauto en zodoende misschien nét iets te veel hebben laten staan voor onszelf (of juist te veel hebben meegegeven). Maar nee, alles wat nog mee moet, gaat mee! Voldoende ruimte achterin voor Pantro en ook de kattenmand voor Otta past nog nét op de achterbank. Naast de koffers, pantoffels, doos met inhoud van de koelkast én een picknickmand. Terwijl we de auto volpakken regent het. We hebben dus gisteren puur geluk gehad met het weer. Onwetend pakte het achteraf gezien heel goed uit, dat de verhuiswagen een dag te vroeg was. Anders was alles nu nat in de auto gekomen en gaat de sterkte van de kartonnen dozen snel achteruit.
     
We maken alles schoon, voor zover we de schoonmaakspullen niet in de verhuisauto hebben gestopt. Dweilen is er niet meer bij, want die is inmiddels onderweg. Dan nog even door het huis lopen. Nee: weg hier! Otta blijft hier vandaag en vannacht echter alleen achter. Hij moet binnen blijven. Morgenvroeg halen we hem weer op. Hij komt altijd als we hem roepen, maar je zult zien, dat dat morgenvroeg niet het geval is. Omdat we dan op tijd staan lijkt ons dit de beste oplossing. Zijn eten en drinken, mandje en kattenbak staan op de vide. Hij protesteert niet, wanneer we hem nog even aaien en gedag zeggen. Hierna gaan we naar Heiko’s ouders, waar we worden verrast met een heerlijk kwarktaart bij de koffie. Én een zelfgemaakt slaatje bij een glaasje fris. Lekkere verrassing! Zoals gevraagd, had Heiko’s moeder brood en beleg gekocht. Omdat we aan de Bouwteweg nu niets meer hebben, smeren en beleggen we de broodjes in Hoogezand. Deze zijn voor morgen, voor onderweg. Helaas lukt het ons niet meer om vanmiddag nog bij mijn tante langs te gaan. Als we bellen, zegt ze, dat ze er begrip voor heeft: we hebben elkaar immers afgelopen zondag nog gezien. Wel sneu, maar de tijd gaat wederom te snel.
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *